मेलुङ । नेपाली राजनीतिमा अंकगणितको खेल सधैँ रोचक हुने गर्छ, तर हालैको एउटा दृश्यले सामाजिक सञ्जाल र राजनीतिक वृत्तमा हाँसो र अचम्म दुवै पैदा गरिदिएको छ। झन्डै दुई तिहाइको निकट अर्थात् १८२ सिटको समर्थन पाएका प्रधानमन्त्रीलाई जम्मा ७ सिट भएको दलले ‘राजीनामा’ माग्नुलाई धेरैले ‘आकाशतिर फर्केर थुकेको’ जस्तै भन्दै टिप्पणी गर्न थालेका छन्।
अंकगणितको ‘हास्यास्पद’ खाडल संसदीय लोकतन्त्रमा बहुमतको कदर हुन्छ। जहाँ १८२ सांसदको विशाल पहाड जस्तै समर्थन लिएर सरकार टिकेको छ, त्यहाँ केवल ७ जना सांसद भएको दलले सरकारको वैधानिकतामाथि प्रश्न उठाउँदा यो एउटा राजनीतिक ‘कमेडी’ जस्तो देखिएको छ। सामाजिक सञ्जालमा सर्वसाधारणहरू लेख्छन्, “जम्मा ७ जनालाई त एउटा माइक्रो बसमा हालेर पिकनिक लैजान ठिक्क हुन्छ, यिनले १८२ को विशाल सदनलाई चुनौती दिने?”
सदनभित्रको ‘शाउटिङ म्याच’ प्रधानमन्त्रीको राजीनामा माग्ने ती सांसदको ‘हुटहुटी’ देख्दा लाग्छ— उनीसँग कुनै जादुमयी शक्ति छ। तर, वास्तविकता भने बेग्लै छ। १८२ सिटको बहुमत भएको सरकारलाई गलाउन केवल भाषणले मात्र पुग्दैन, त्यसका लागि संख्या चाहिन्छ। संख्या नहुँदा पनि ‘हुँकार’ छोड्ने यी ‘नाथे’ पात्रहरूको व्यवहारले अहिले संसदीय मर्यादाभन्दा बढी मनोरञ्जन प्रदान गरिरहेको छ।
जनताको आक्रोश र व्यङ्ग्य आम नागरिकहरू अहिले यो दृश्यलाई अचम्म मान्दै हेरिरहेका छन्। “आफ्नो घरमा आगो लागिरहेको छ, छिमेकीको महल भत्काउने सपना देख्छन्,” भन्दै धेरैले ती ७ सिटे दलको आलोचना गरेका छन्। सरकार ढाल्न वा राजीनामा माग्न कम्तीमा एउटा ‘हैसियत’ र ‘आधार’ चाहिन्छ, जुन अहिलेको अंकगणितमा कतै देखिँदैन।
राजनीतिमा माग राख्नु विपक्षीको धर्म हो, तर माग राख्दा आफ्नो ‘तौल’ र ‘सिट’ को पनि ख्याल राख्नुपर्ने देखिन्छ। १८२ सिटको भारी मतलाई ७ सिटले हल्लाउन खोज्नु भनेको ‘हात्तीको मुखमा जिरा’ जस्तै भएको छ। जनताले अहिले यसलाई एउटा सस्तो राजनीतिक स्टन्ट र हाँसोको विषयबाहेक अरू रूपमा लिएका छैनन्।