हिजोको खेल नेपालका लागि केवल एउटा खेल मात्र थिएन, यो नेपाली क्रिकेटको पूर्वाधार विकासको एउटा उत्सव पनि थियो। तर, मैदानमा नेपाली टोलीको प्रदर्शन र केही प्राविधिक कारणहरूले गर्दा नतिजा हाम्रा लागि सुखद रहेन। नेपालको हारका मुख्य पक्षहरू यस प्रकार छन्:
१. ब्याटिङमा देखिएको अस्थिरता
नेपालले टस जितेर पहिले ब्याटिङ गर्ने निर्णय गरेको थियो। तर, सुरुवाती ओभरदेखि नै विकेट गुमाउने क्रम जारी रह्यो। कुशल भुर्तेल, अर्जुन साउद र कुशल मल्ल जस्ता भरपर्दा ब्याटरहरू सस्तोमा आउट हुनु नेपालका लागि महँगो सावित भयो। १८.५ ओभरमा १२२/८ को स्थितिमा खेल वर्षाले रोकिँदा नेपालले एउटा सम्मानजनक योगफल तयार गर्ने अवसर गुमाइसकेको थियो।
२. वर्षा र DLS पद्धतिको मार
वर्षाका कारण खेललाई १० ओभरमा झारियो र UAE लाई ७८ रनको नयाँ लक्ष्य दिइयो। १० ओभरमा ७८ रन टी-२० फर्म्याटमा निकै सजिलो लक्ष्य मानिन्छ। विशेष गरी ओसिलो मैदान र ‘डिउ’ (शीत) का कारण नेपाली बलरहरूलाई बल ग्रिप गर्न गाह्रो भयो, जसको फाइदा UAE का ब्याटरहरूले उठाए।
३. बलिङमा लयको अभाव (सन्दीप लामिछाने बाहेक)
नेपालका लागि सन्दीप लामिछानेले २ ओभरमा मात्र ८ रन दिएर ३ विकेट लिँदै उत्कृष्ट बलिङ गरे। तर, अन्य बलरहरूले त्यसलाई कायम राख्न सकेनन्। हेमन्त धामीले १ ओभरमा २० रन र कुशल मल्लले अन्तिमतिर खर्चिएको १५ रनले खेल पूर्ण रूपमा UAE को पोल्टामा पुर्यायो। UAE का कप्तान मोहम्मद वसीमको विष्फोटक सुरुवातले नेपाललाई खेलमा फर्कने मौका नै दिएन।
४. पहिलो रात्रिकालीन खेल र दबाब
नेपालमै पहिलोपटक फ्लडलाइटमा खेलिएको हुँदा खेलाडीहरूमा एक प्रकारको नयाँ वातावरणको दबाब र अनुभवको कमी पनि देखियो। बलको चमक र प्रकाशको चमकबीच तालमेल मिलाउन फिल्डिङ र ब्याटिङमा केही असहजता देखिनु स्वभाविक भए पनि यसले नतिजामा असर पुर्यायो।
नेपालले यसअघि दक्षिण अफ्रिका र इङ्गल्याण्ड जस्ता ठूला टोलीलाई कडा चुनौती दिएको थियो, तर हिजोको प्रदर्शन त्यो स्तरको देखिएन। कप्तान दिपेन्द्र सिंह ऐरीले ३२ रन बनाएर टोलीलाई सम्हाल्ने प्रयास गरे पनि समग्रमा टिम वर्कको अभाव देखियो। घरेलु मैदान र हजारौं समर्थकका बीच हार बेहोर्नु दुखद भए पनि, यो खेलबाट नेपालले रात्रिकालीन खेलको अनुभव बटुलेको छ।
आजको दोस्रो खेलमा यी गल्तीहरू सुधार्दै नेपालले सिरिज बराबरी गर्नेछ भन्ने सबैको अपेक्षा छ।